Johannes ‘John’ de Bever (1965)

Johannes ‘John’ de Bever (7 april 1965) was de eerste Nederlander die van drie hobby’s zijn werk maakte: veldvoetballen, zaalvoetballen en zingen. Krijg die lach maar eens van zijn gezicht..

John de Bever is één van Nederlands bekendste en beste zaalvoetballers aller tijden. De Bever was er zelfs van overtuigd dat hij er zelfs op het veld bij Feyenoord twintig in zou schieten. Dus ging hij langs bij trainer Willem van Hanegem voor een open sollicitatie (waar niets uit voort kwam, behalve dan een hoop publiciteit). Toch lukte het hem wel actief te worden op het hoogste Nederlandse voetbalniveau.

Als jochie van 14 liet ‘Johnny’ de Bever het eerst van zich horen. Letterlijk, want tijdens een optreden op de Nijmeegse Vierdaagse werd hij ontdekt door Pierre ‘vader Abraham’ Kartner. Met het nummer “Als ik later eens trouw”, bestormde De Bever vervolgens de Nederlandse hitlijsten. Er volgden nog drie singles en een elpee. Toen vond Johnny dat het tijd was voor zijn andere hobby, het veldvoetbal. Hij beloofde nu tien goals en wist Dordrecht ’90 over te halen en sleepte een contract in de wacht.

Voor Dordrecht ’90 speelde hij uiteindelijk in totaal 270 minuten, in vijf wedstrijden waarvan drie maal in de basis, maar het vijandelijk net wist hij niet te vinden. Wat hem in de zaal honderden keren met speels gemak lukte en zou lukken, lukte niet op de groene grasmat: overtuigen en vooral scoren. Hij verdween uit de schijnwerpers en legde zich weer meer toe op het zaalvoetbal in Nederland en veldvoetbal in België, met wisselend succes. Na zijn avontuur bij Dordrecht’90 kwam hij in België nog uit voor voor onder andere La Louvière, Diest en Witgoor-Dessel.

Bij De Bever staat bekend als een van de weinige profvoetballers die is uitgekomen voor zijn homoseksualiteit. Hij trouwde uiteindelijk met zijn manager. Als kortstondig profvoetballer bij FC Dordrecht liet hij zich in jetset-auto’s vervoeren door een ploeggenoot annex chauffeur. Zijn naam dook op in een afgeleide van het Interregionaal Recherche Team (IRT) onderzoek (hierbij ging het om de wereld van drugs, gokken en omkoping), want rommelen op de vierkante meter bleef bij hem niet beperkt tot het voetbalveld.

We gaan terug naar het voetbal en specifiek naar 18 april 1999. Op die dag verloor Westerlo met 4-2 van Kortrijk (spelend op het hoogste niveau in België). Twee spelers van Westerlo, de Belg Marc Cox en de Nederlander Coen Burg, bekenden een jaar later zich te hebben laten omkopen door John de Bever. Voor het schamele bedrag van zeshonderd euro. In het kader van het IRT-onderzoek werd John de Bever afgeluisterd en liep hij tegen de lamp. De Bever werd in eerste instantie bij verstek veroordeeld tot 9 maanden gevangenisstraf en een geldboete van 4950 euro. In hoger beroep werd hij echter vrijgesproken..

De Bever zijn mond stond sowieso eigenlijk nooit stil. Naast het zingen, was hij ook bekend om het roeren van zijn mond op en rond het voetbalveld. Zo zei hij ooit: “Ik ben toch mooi de enge speler die zich met een grote mond de Eredivisie heeft binnen geluld.” Daarnaast wist hij ooit zijn trainer bij tweedeklasser TAC/BWB uit Tilburg er uit te werken omdat er teveel aan looptraining werd gedaan.

Toch was hij zeker ook populair getuige het feit dat er ooit een fanclub voor hem werd opgericht. Ook hing er eens een mooi spandoek in Den Bosch met de tekst: “Geen gezever, alle ballen op John de Bever.” Het was een speler waarvoor je naar het stadion of de sporthal ging. Altijd opvallend en kleurrijk, er gebeurde altijd van alles, het was nooit saai!

Maar zaalvoetballen kon De Bever uiteindelijk van zijn drie hobby’s als (de) beste (van de wereld). In 1997 werd hij gekroond tot beste zaalvoetballer van de wereld. In de jaren ’90 beleefde hij in Nederland samen met zaalvoetbalicoon Edwin Grünholz gouden tijden met het Nederlands elftal in de zaal. In 1989 werd het beste resultaat tot nu toe gehaald met een finaleplek op het WK. In het Rotterdamse Ahoy’ werd de Nederlandse ploeg in de finale met 2-1 verslagen door Brazilië.

Na zijn loopbaan richtte De Bever zijn eigen zaalvoetbalcluppie op in Tilburg: De Bever Boys. Tussen 2005 en 2007 was hij trainer van het zaalvoetbalelftal FCK de Hommel uit Sint-Michielsgestel dat uitkwam in de Topdivisie zaalvoetbal. Ook had hij een café in Spanje. Inmiddels richt hij zich weer vooral op zijn muzikale loopbaan als zanger van de carnavalskraker “Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht.”

(Foto: Delpher)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *